To, co dawne

To, co dawne - piękne było,
Piękne jest i piękne będzie.
To współczesne - brud, odraza
Wśród pomników piękna - skaza.
Ludzki gust czy też bezguście
Winne temu porządkowi.
Kiedyś - dech w piersi zapierał
Widok, co dziś mnie rozdziera,
Kiedyś - oczy sycić do pełności
Dzisiaj wzrok tylko opuszczam
Bo już patrzeć, czuć, smakować
Jak trucizna, jak choroba.
Chciałbym, chciałbym kiedyś wrócić
Dotknąć, wąchać i zatonąć...
Spacerować uliczkami,
Albo w lesie, pod drzewami
Skradać się słysząc szum wody,
Konnych kopyt uderzanie...
Lecz z przodkami nie pogadam,
Sny na półkę gdzieś odkładam...