zimowy

zima przerywa milczenie
kazdy ciagnie nosem
jak w kolejce do przychodni
siorbie herbate z cytryna i miodem
zdejmuje swetry az iskrzy
i mowi: witaj pani zimo
bogini sniezna niedobra
ale piekna gdy puchem przykryjesz galezie
a oczy wzniesiemy ku niebu

i patrzac na platki sniegu
znow na wspomnienia nas wezmie
w oczekiwaniu na wiosne

Słońcem lipca podniecony...

Hura, wyciągnijmy szable!
i wznieśmy w górę sztandary
w górę leć orle biały
oto nadchodzi dzień chwały!

do pasa przywiążmy
pałasz zardzewiały
z obowiązku się wywiążmy
mózg kulami przeorany cały

znów okrwawimy bandaże
amputujemy parę nóg
nam niestraszne obce straże
i mądrzejszy od nas wróg

gdy zemrą młodzieńcy
na szczycie barykady
na Sybir pójdą straceńcy
a mędrcy udzielą rady

my udamy się na emigrację
do Paryża, Londynu, czy Rzymu
by zebrać tam owację
rewolucyjnych sukinsynów!

Wszystko jedno byle prać!

Ludwik Mierosławski, bohater wiersza

Ad Aequivocatio

Choć słowa nie dotrzymać szpeci kawalera,
widać wśród nas mężów, panów takich wiela,
którzy słowa mają w zbytkowej ilości
i dzielą się nim z każdym według ich wielkości
na treści nie zważając i nie patrząc na nie
co niosą ze sobą, jakie mają zdanie,
by ich wiek ocenić nie podnoszą wzroku,
od myślenia nad nimi trzymają się z boku
stąd wszelako widać, że są *nic nie warci,
przy swojej szpetocie jak osły uparci.

Za pagórkiem...

Tam nie ma godziny

Pierwszej, ostatniej

Bezmiarem się mierzy

Bezkresne bycie

Swą izbę tam znajdzie

Tokarz, nauczyciel

Ten któremu świat wypomni

Złodziej, straszny złoczyniciel !

A nie każdy drogę zna

Choć prosta

Nie jest prosta!

I nie każdy przejść podoła

Jak spisane plany gdzieś.

Więc zacznę tu i dziś!

Jesienna obawa

Firanka dziurawa w kwiatki

Wisi

But na stole z kokardką

Bez ruchu

Obawa to pewna jak śmierć

Przyszła

Kwiatki to ostatnie w tym roku

Za oknem

Lecz nadziei na kolejne

Pachnące

Dodaje firanka kolorami liści

Przeszyta

Jesień rudym gościńcem...

spadające jesienne liście,

jak nastrój dnia codziennego,

radość poranna odpływa

jak soki żywotne z drzewa

mżawka, co łzy zostawia

na twarzach przechodniów

kolor źrenic wytrąca

szara chmura bez końca

tęsknota za dziewczyną,

czy za piękną pogodą?

za oczami tej jedynej,

czy głowy słońcem ruszonej?

nieubłagana natura melancholii

przyrodniczej, a może życiowej

nieznana chęć żalu wylewania:

jesieni wierszem smutku opisania.

Źródło zdjęcia: http://www.garnek.pl/satpaw/7757773/szara-ponura-jesien 

Kolejny wiersz o jesieni

jesień
nie pytam już o nic
choć dociekam jesieni
wręcz palę się do niej
dotykam jej dłoni

i w trawie
gdzie łąka gdzie zieleń
nie ma już trawy
zabawy najmilszej
a gruszki w popiele

żółtawe
są listy lub w oknach
firanki pożółkłe
o szyby deszcz dzwoni
i dzisiaj też zmokłaś

zostaną
na trochę nie długo
westchnienia las słowa
aż skończy się jesień
zimową szarugą

Przymorska jesień

źródło zdjęcia (znalezione w internecie)

 

Kultura, albo przemyślenia o piątej nad ranem

Czemu ojczyste słowo obrażam
I kalam się słowem przebrzydłym?
Czyżbym jak wszyscy równał?
Czemuż tylko w dół?

Czemu w dresie do świętego przybytku
Wejść się odważam bez westchnienia?
Ono dopiero później się pojawić może zechce,
Ale wtedy już za późno będzie.

Gdzie się podziała elita nasza
Co słowo z wyglądem zacnie łączyć umiała?
Kto dziś mi ją zastąpić może
I drogę po meandrach wskaże gdy poproszę?

Bo nie jest łatwo, gdy w sercu uczucie,
Że choć nie wiem jak być powinno.
To w jakiś sposób wciąż stwierdzić umiem,
Że źle jest.

Czy to wychowanie w historii kulcie,
By bohatera czcić nie tylko za czyn ostatni
Najlepiej ze wszystkich spamiętany,
Ale za całokształt postawy?

Bohatera teraz już nie ma.
Wraz z elitą dawno znikł.
A góry wciąż zostały przed nami.
Tylko przewodnik ze szlaku gdzieś znikł.

ha, ha!

śmieję się z ludzi
ze świata bo śmieszą
mnie myśli i wiersze
gesty i słowa 

i każda mądra głowa

Koszyk

Dajno, pożycz,

Podziel trochę.

Proszę o zaledwie koszyk.

To nie dużo, sama wiesz…

Taki mały wiklinowy

Co w Sobotę zdobisz go

                          

Jestem przecież taki biedny

Że o więcej nie śmiem chcieć

Bo gdy zechcesz zwrotu w koszu

To nie oddam Ci wszystkiego

No bo nie stać będzie mnie.

Nawet nie wiem o co proszę…

To żałosne – i to wiem.

Ale liczę na tę chwilę

Że miłości koszyk mały

Mogę w ręku zaraz mieć.

Effatha

Boi się wyjść z siebie

I spojrzeć na lasy

Na orły na niebie

Zapomnieć się

Po wszystkie czasy

Dać się porwać muzyce zawietrznej

Na drzewach grającej

Z syczeniem żmii

Ofiarę gryzącej

Okrutnie samotnie

W za ciemnej jasności

Wyjść z siebie

Bez strachu

I otworzyć oczy beznadziejności

- > J.

nie wiem sam jak wielkie we mnie pustynie
w lewym tylko boku lekki ucisk znoszę
przestałem już myśleć czy to w ogóle minie
wszak nie stanę się nigdy bezkresnym morzem

na uwadze zachowam tak wielką sprawę
bo zawsze chciałem trwać obok pomnika
lecz zaraz wyruszę w przygodę w zabawę
z której radość wszelka w jednej chwili znika

czym więc wędrówka zabawą czy służbą
na próżno szukałem środka złotego
oraz pogańskim ulegałem wróżbom
nie brałem przykładu z masywu górskiego

który zapuścił korzenie w wieczności
wobec powszechnej nieszczęśliwości

prosty - maryjny

w Jej oczach zawsze zrozumienie
dla człowieka nie najprostszego
godzinami cierpliwie
jaka modlitwa

Młode dłonie pachnące benzyną

Zamiast na przerwę, wybiegli na ulice,
by rzucać - nie piłkami lecz benzyną.
Bezsilni z nadzieją, heroiczni z parą,
nabojów, które zabrali swym mordercom.
W szumie skrzydeł niebielonych orłów
i gwizdów rodem nie z boiska.
Z swojej młodości podnieśli barykady,
piórniki zamieniając na bagnety.
Przyszli architekci wśród wiekowych ruin,
prawnicy pośród nieznanego bezprawia,
muzycy w symfonii wystrzałów i krzyków.
Oni to swą krew przelali,
w bohaterskim bezsensie.
Niech nigdy nie będą zapomniani
w narodzie osieroconym przez się.

Casanova

Kiedy obów wdzieję skórny

Cylinderek, surdut, pas

Niech się za mną dziewki patrzą

Wszak się nie ma czego bać

Ja to z damą każdą zmówię

Jam kulturny i mam gest

I całusów nie odmówię

Choć polecieć mogę w strzęp

Lecz niestraszne mi te migle

Salsa porwie mnie z kolejną

I nad ranem skończym figle

Pod słoneczną już banderą

Y

Na wezbranie myśli jak potok czystej,

Czekam.

Przez drogę drzewami natężoną.

W śpiewie nie znam nuty pierwszej.

Głuchnę.

Przez szum pokusy najdzikszej.

Letnim listkiem zakrywam zmysły,

Przymierzam do ławki dłoń zwilżoną.

Tak tęsknię do mojej letniej ciszy.

Gdy była w kapliczce nienaruszoną.

X

nie znam takiego  ...
co umie powstrzymać
stałe wpatrywania
bez przerywania
każdy zadaje pytania
te same a boi się zrozumienia
i wyglądamy różnych dróg
wtedy zostaje niepewność

ale mi najlepiej kiedy
nie muszę ważyć "ulotnych warg splotów"
kiedy to nie ma znaczenia

nie chodzi o grzech czy o honor
ani o plotkę nie chodzi
tylko by nie wpaść do wody

Freedom

Zasiali górale żyto

I nie wiedzą co z nim począć

Przybyli ułani podeptali zboże

Końskimi kopytami patrzą w przyszłość

Metalowe podkowy noszą ślady ziaren

Chodem zwiewnym wdeptują je dalej

Stare wino szybciej uderza do głowy

Czarne zorze na gniadym koniu

Szukają małego raju w zaciszu Hawajów

Wina, wina, wina dajcie!!

Dlaczego przed mem obliczem je chowacie?

--------------

Piszemy trudne słowa uderzając piórem o pergamin czasu

Śmieję się z poezji zwłaszcza z Mickiewicza

Jeszcze Ona nie zginęła… bo przyjdzie dopiero ta godzina

Gdy aqua vitae bliżej skapnie

Nie zostanie nawet kropli na dnie

Kiedy siedzę nad nią snadnie

Mucha tylko w głębię wpadnie

Lecz to chyba nie jest mucha…

Co zostaje w wódce na dnie…

Jaś Kanty także to pisał!

czasy

z czasem zabraknie ostatniej kropli oleju w głowie
ostatniej joty rozumu
ostatniej kreski pamięci
i rozproszą nawet cień relikwiarzy

rzecz ważniejsza zagóruje nad cnotami
dzieci wydawać będą ustawy
nieustający śmiech rodziców
szybkie odejście starych bab
wolność słowa bez ubrania
szczęście powszechnej przyjemności
ta równość widoczna tylko gołym okiem

ale o to nam przecież chodziło

Diagnoza

tak jak ja - szukasz ekstazy
rysujemy granice przesuwamy
miękkim grafitowym ołówkiem
dokąd zaprowadzi nas to złudne pragnienie

do nieba czy do arkadii
niesubtelna różnica
wyidealizowany przedmiot kłótni
takie już jest
nasze ciasne eM

więc znów bierzemy do ręki magiczny ołówek
albo wlejemy w siebie największe bzdury
z gazet książek telewizji
chcemy na chwilę poczuć beztroską samowolę
nieświeży poranny marazm
automatyczny

Wizja

Wsiedli na koń i pognali

Czując wicher w płucach

Kiedyś rybka w kałuży

Kiedyś powietrze – ach!

Setki leci tradycyjnie

Zgodnie z rytmem obór, stajni

Zgodnie z rytmem piania kur

Czas wszystkiemu w krew był wryty

Żyli oni…

Tak jak dziad mój

Jak pra wuj!

Wsiedli w auto pojechali

Trując siebie w papierosach

Skrzydła w boki rozpostarli

Lecą z maseczkami na nosach

Za lat chwilę

Mało snu

Dziwiąc się wolnemu dniu

Tak jak wnuczek

Jak pra wnuk!

Conradshammer

gdzie jesteś Wiosko,
pałaców, dworów i młynów?
gdzie Twoje parki i alejki,
gdzie teatr skryty za drzewami?
gdzie płyną teraz Twoje potoki?
gdzie spacerowicze na Cesarskiej Ścieżce
i huk kowadeł w conertowskiej kuźni?
dlaczego człowiek zniszczył, co sam budował?
czy tylko dlatego, że w twardszym języku?
zastąpił dwory szafami z betonu,
osuszył stawy, pozamykał młyny.
I pozostali ostatni świadkowie:
drzewa, młyn IV, pawilon parkowy.
niemi, ale wymowni piękna Przymorza,
gdy zwało się jeszcze Conradshammer.

Park w mieście

Już nie miasto, choć
w nim się mieści.
A do natury dzikiej
jeszcze dalej.

Park.
Miasto wokół wciąż słyszalne,
ale nie głuszy
śpiewu co wśród drzew
do uszu ludzkich dobiega.
----------------------------
Nie spiesz się człowieku
tu można spocząć,
duszę swą ukoić
od miasta się odgonić.

Zawieszony w dwu-świecie
wśród natury w mieście
istniejesz ...

Ale potem wrócisz,
by znowu żyć w biegu.
... Zwolnij ...

Halny!

No sorry chłopaki, musiałem !! ;) xD

Polny zając biegnąc polem

Holny poczuł w między uszy.

Pędził kurwa tak… uciekał!

Skręcił nóżkę gdy wpadł w dołek!

improwizacje będące reakcją na niespodziewaną wizytę ludzi nie-stąd

drogi - jak my - człowieku witaj
na naszej ziemi to planeta nasza
tu się urodziliśmy stąd pochodzisz
jesteś - jak my - człowiekiem

oto wspólnego dorobku skarbnica
więcej w niej nie zmieścisz siadaj
wiary i rozumu dawno przekroczona granica
której nie było nikt jej nie stawiał
co robić pytasz w tej właśnie epoce
rób tylko to na co masz ochotę
działanie wszelkie wbrew duszy popędom
skutkować będzie niechybnym obłędem
a takie wszelako skutki są krzywdą
dla ciebie i dla mnie prędko nie znikną
w jednej chwili umierasz i w jednej zostajesz
tak długo jak liter i wyrazów zwoje
oraz jak pamięci zbadanej podwoje
twoich zwolenników lub tych którym dajesz
co masz czego nie masz zdobędziesz
na tronie własnym jak cesarz zasiądziesz
nad życiem swoim pochylisz się snadnie
i karcić będziesz tych co ciebie karcą
czekając przez lata aż kropla łzy spadnie
sam dojdziesz do wniosku że niezłą to farsą

o Polsce

kiedy niebo zabłyśnie łuną
i spalin przybędzie
będę daleko
lecz skończy się piekło
czy wrócę

gdybym jednak nie wrócił
to przez dziewczynę
rodem z drugiego kręgu
tak biblijnie złączeni
w naszym ogrodzie
opowiadał jej będę o Polsce

Czy nie zapomniałaś mnie?
Czy nie byliśmy sobie spisani?
Wstęgą losu związani,
umierający osobno
w krzykach elegii.
Amen,
powtarzając wciąż.

Czy nie byliśmy sobie pisani?
Szeptem wiatru i strumyku szemraniem.
Upadli, wierni sobie tylko.
Czy nie zapomniałaś mnie?
Jak ja Ciebie kiedy miłości
mówiłem: nie.
Głupie serce...

Flamingi

W ten świat różowy

Flamingi wleciały

Nie bojąc się skrzydeł

Zapodać do zgody

Do zgody przepełnej

Jak z ręki są jednej

Tak z jednej wody czerpią

Z tej wody obfitej

W zielenie glonowe

Mięczaki muszlowe

Różowa potęga

Z tej dłoni jedynej

W milionach ma siłę

A nie w pojedynek

Cudowny to wzorzec

W różowej przestrzeni

Dla nawet małp gangów

Owiec, kaczek, krokodyli

Więc z nadzieją

Na to czekam

Na to piękno jednościowe…

I czekając się pocieszę

Opuszczając na nos orli

Okulary! Te różowe! 

Złudzenie

To nie życie płata figle

Lecz my życiu

Zamiast śmiało patrzeć w przyszłość

My w ukryciu

Ktoś poczyni wielkie kroki

I już w nogę

Zanim ujrzy brylant drogi

Gubi drogę

Nurt

Z wina nurtem dopływam do portu

Gdzie sen szczęśliwy i ból nóg przechodzi

Z tym nurtem na zawsze chcę płynąć przez życie

W nim prawdę dojrzę, nie okłamie mnie barwa

Zachęca ta prawdą jak słowo z ambony

Zwłaszcza gdy mowa o nurcie czerwonym

Czerwień krzepnie jak z krwi rana

I pokrzepia duszę mętną

Humor rzuca fala wezbrana

Tak to widzę z łykiem większym

Choć spokojnie to nie pęta

Zdrowia doda – plusem największym

Jestem poetą

Jestem poetą młodym,

pogubionym i odnalezionym.

Zniszczonym przez życia bieg

i szczęścia niedomiar.

Zasypiam codziennie by budzić się

w poczuciu bezcelowości,

by zapominać słów, które

miałem wypowiedzieć...

Nie umiem jak kiedyś,

patrzeć spokojnie na gór wierzchołki,

jadąc pociągiem.

Muszę uciekać, szukać, gnać...

Nie wiem gdzie, nie wiem dlaczego-

jestem poetą.

Chciałem jakoś... tak po prostu zająć się sobą,

opisać to wszystko, by później zapomnieć.

Słów mi zabrakło,

definicje zatarły znane mi znaczenia,

nie potrafię odnaleźć się w rzeczywistości,

którą przekraczam codziennie.

Przestałem cokolwiek znaczyć,

wpływać na świat, niejako umarłem.

Jestem poetą, choć dzisiaj,

nic to już nie znaczy.

"Poezja nie ma już żadnego znaczenia...
Ludzie jej nie potrzebują.
Poeci są na wymarciu, nie rodzą się nowi.
Przestańmy pisać, zanim wypiszemy się całkowicie
i nie ostanie się z nas już nic."

pierwszy dzień wiosny

tak - pierwszy dzień wiosny
skowronki jak zwykle od rana
już wzięły się w garść
wywołują młode przebiśniegi
czekające w kolejce
panny już zmieniły na-strój
na uporządkowanie wnętrz
nikt nie ma czasu
w jeszcze szarym lesie
liście od jesieni plączą się pod nogami
aż trudno je oderwać
od mokrej podeszwy
wszystkich irytuje
wiatr co dmucha prosto w oczy
i porywa czapki by ktoś je potem mógł łapać

Wielkopostny

Chcę odzyskać swoją duszę

Co ostatnio tak hulała.

Wyjść na prostą w okres postu.

Za grzech ponieść wręcz katusze.

Trudno spostrzec w sobie drzazgę

Co na belkę się poskłada.

Miękko gładko zeszlifować

Zdeptać flekiem i zostawić miazgę.

Z pozorami walkę zdzierżyć

Chce odzyskać swe modlitwy

Tak jak dawniej się toczyły

Żeby z niebem w niebo wierzyć

To, co dawne

To, co dawne - piękne było,
Piękne jest i piękne będzie.
To współczesne - brud, odraza
Wśród pomników piękna - skaza.
Ludzki gust czy też bezguście
Winne temu porządkowi.
Kiedyś - dech w piersi zapierał
Widok, co dziś mnie rozdziera,
Kiedyś - oczy sycić do pełności
Dzisiaj wzrok tylko opuszczam
Bo już patrzeć, czuć, smakować
Jak trucizna, jak choroba.
Chciałbym, chciałbym kiedyś wrócić
Dotknąć, wąchać i zatonąć...
Spacerować uliczkami,
Albo w lesie, pod drzewami
Skradać się słysząc szum wody,
Konnych kopyt uderzanie...
Lecz z przodkami nie pogadam,
Sny na półkę gdzieś odkładam...

Przyjazny

Jak dobrze czuć się dobrze

I szczęścia komuś dać

Kto smutny i strapiony

Aż czeka żeby brać.

A bierz! Mój przyjacielu.

A radość sprawisz mi

Gdy uśmiech na twej twarzy

Jak potok zacznie lśnić.

Przyjaźni mojej siła

W prostocie jasno tkwi

Kto zranić się odważy

Polecą litry krwi.

modlitwa

wciąż popadam w odrętwienie
w paranoję
wzlot nad umysł gdzie marzenie
tym się koję

błędne słowa błędne rymy
do raju droga
to nie tam gdzie my patrzymy
czy do Boga

czemu klękać na kolana
kiedy w górze
ta niebiańska jest polana
w gwiezdnym chórze

czemu dumnie nie wygłosić
marzeń które
zamiast wciąż ukryte nosić
wzlecą w górę

skryj marzenie pod drżeń sumą
i się nie wydarzy
by móc potem ujrzeć z dumą
człowieka bez twarzy

Wędrówka

Idę bez celu, nie
Myśląc o nim wcale
Wędruje, bo tak chcę,
Bo tak mi dyktują
Nogi me.

Lecz nie tylko w ruchu
Wędruje człowiek.
Rozwój umysłu także
Jest krokiem. Oby
Do przodu

Zabawna w wierszu
Jest miła myśl.
Wędrówki piórem po karcie
Został po mnie ślad.
Trochę trwalszy.

Gdańsk, 4 marzec 2012

Ballada o poecie

Siedzi poeta nad rzeki brzegiem

            I patrząc natchnienia szuka

Spogląda w górę – ptaki na niebie

            Zagląda w mieszkanie żuka.

Podchodzi doń ów inny poeta

            Złodziejem znany jest tutaj

I do poety szepce tak oto

            „Zgubiłem poezji nutę.”

Pierwszy poeta wstaje i szuka

            A drugi poeta siada

Znalazł natchnienie – poezji nutę

            I znika pod białym niebem.

Pierwszy oburza się na drugiego

            Że ten mu sprzątnął sprzed nosa

To czego przecie ten pierwszy szuka

            Nad głową bzyknęła osa.

Siada nad brzegiem rzeki poeta

            I znowu patrzy naprzeciw

I myśli sobie, że pora nie ta

            I myśli – wiersza nie skleci.

Lecz właśnie sklecił, choć sam nie wiedział

            Jak to się stało sam nie wie

Spogląda w dołek – tam widzi żuka

            A w górze – ptaki na niebie.

Przemyślenia - ja

Ucichłem, oddaliłem się,
Zdystansowałem i ukryłem
Siebie, Swoje wnętrze.

Szukam w tym pomocy,
O ratunek duszy wołam.
Podejmując walkę.

Walkę z decyzjami
I dawnymi wyborami.
Szukam drogi.

Drogi do Boga,
I drogi do ludzi,
I do siebie.

Odnaleźć, odkryć,
Przedstawić, odtajnić,
Kim jestem.

Ideał

Ludzie są i tacy

i tacy ludzie

Dla ideału walczyć gotowi.

Czyniąc pod wiatr żabi skok.

                Ludzie myśląc nie śpią;

                Za głowę się łapią…

Czy to szczęście, że ideał jest tylko jeden?

cztery zdania

dziś nawet swój portret
nie warto wieszać
przecież ... nie ma pewności
że po śmierci nie znikniesz
w schowku na buty
swojej twarzy nie ujrzysz z wysoka

być może kiedyś sobie przypomną
o wielkiej epoce, bajkowych nocach
i westchną o mnie
pamiętając smak owoców...

odrzucam więc uwiecznione
tępe spojrzenia chłopców
utkwione w dziewczęta w autobusie

chcę tylko na chwile zatrzymać się
a nie przez cały czas stać
odbierając prysznic od aniołów.

Logos

Logos wypowiedziane ckliwie

Ocalone, bo spisane chciwie.

Odnajduję w gruzach szczątki

Tam są prawdy – poezji zaczątki.

Czekam na chwilę gdy

Ktoś odnajdzie moje szczątki

Zajrzy w spisane logos

Doceni w prostocie… 

Komentarz

„Straszny bies” się często wkrada

Zerwikaptur pisze przecie,

Bo to życia smutna prawda

Gdy się z wiarą chybocecie.

Raz na oklep , raz na oślep

Co tu gadać – olaboga

Trzeba coś od siebie dać

Żeby spełnić wolę Boga.

Skrzyżowanie

Ciągłe życie na rozstaju,
Wiecznie skrzyżowanych dróg,
Rzeka z tysiącami strug,
Dylematów samych skraju.

Krąg wyborów nieustannych,
Skoków w przepaść, w dżunglę błędów,
Przymusowych zdań i sądów,
Kroków bardzo niepotrzebnych.

Strach zabiera pewność woli,
Profetyczne wizje mnoży,
Dusza bóle swoje sroży,
Dosypując w rany soli.

Bruździ wszędzie straszny bies,
Co pomaga losu rafom,
I popycha nas na szafot,
Oto pewność życia jest!

Grzeszny autoportret

I znów i wciąż upadam,

w odmęty zła i nienawiści.

I Boga nic nie słucham,

czekam, aż Sąd się ziści.

Wiary nie mogę odnaleźć,

dogmaty w głupstwa obracam.

Bogu nie mogę zawierzyć,

z Księciem Otchłani się bratam.

Choć Pismo Święte czytam,

do kościoła w niedzielę chodzę.

W mrok niewiary się staczam,

w pychę bezdenną schodzę.

Lecz może nie wszystko stracone,

wystarczy członki wytracić.

Ze wstrętem odrzucić na stronę,

chwasty swej duszy wypalić.

O wy Anieli tam w Niebie,

co nigdy nie upadacie!

Czystość waszą wielbię,

z Bogiem się kochacie.

I wy święci Stworzyciela,

cherubiny tej Ziemi.

I Ty Matko Zbawiciela,

w obrazach naszych sieni.

Wy co w miłości trwaliście,

o duszę grzesznika walczycie.

Królowi służyć chcieliście,

dajcie modlitwy choć tycie.

Bo człowiek istotą jest słabą,

więcej niż trzykroć upada.

Tłumaczy się wiekiem i wadą,

od Dobra myśli oddala.

Lecz w ludziach jest boski drogowskaz,

w Raju jeszcze nadany.

Do Nieba zdąża na rozkaz,

na naszą wolę jest zdany.

Znów chcę Ojcu zawierzyć,

pod skrzydła Jego powrócić.

Zbawiennego celu dobieżeć,

Grzechy swoje odrzucić!