Za pagórkiem...

Tam nie ma godziny

Pierwszej, ostatniej

Bezmiarem się mierzy

Bezkresne bycie

Swą izbę tam znajdzie

Tokarz, nauczyciel

Ten któremu świat wypomni

Złodziej, straszny złoczyniciel !

A nie każdy drogę zna

Choć prosta

Nie jest prosta!

I nie każdy przejść podoła

Jak spisane plany gdzieś.

Więc zacznę tu i dziś!

Jesienna obawa

Firanka dziurawa w kwiatki

Wisi

But na stole z kokardką

Bez ruchu

Obawa to pewna jak śmierć

Przyszła

Kwiatki to ostatnie w tym roku

Za oknem

Lecz nadziei na kolejne

Pachnące

Dodaje firanka kolorami liści

Przeszyta

Jesień rudym gościńcem...

spadające jesienne liście,

jak nastrój dnia codziennego,

radość poranna odpływa

jak soki żywotne z drzewa

mżawka, co łzy zostawia

na twarzach przechodniów

kolor źrenic wytrąca

szara chmura bez końca

tęsknota za dziewczyną,

czy za piękną pogodą?

za oczami tej jedynej,

czy głowy słońcem ruszonej?

nieubłagana natura melancholii

przyrodniczej, a może życiowej

nieznana chęć żalu wylewania:

jesieni wierszem smutku opisania.

Źródło zdjęcia: http://www.garnek.pl/satpaw/7757773/szara-ponura-jesien