Ballada o poecie

Siedzi poeta nad rzeki brzegiem

            I patrząc natchnienia szuka

Spogląda w górę – ptaki na niebie

            Zagląda w mieszkanie żuka.

Podchodzi doń ów inny poeta

            Złodziejem znany jest tutaj

I do poety szepce tak oto

            „Zgubiłem poezji nutę.”

Pierwszy poeta wstaje i szuka

            A drugi poeta siada

Znalazł natchnienie – poezji nutę

            I znika pod białym niebem.

Pierwszy oburza się na drugiego

            Że ten mu sprzątnął sprzed nosa

To czego przecie ten pierwszy szuka

            Nad głową bzyknęła osa.

Siada nad brzegiem rzeki poeta

            I znowu patrzy naprzeciw

I myśli sobie, że pora nie ta

            I myśli – wiersza nie skleci.

Lecz właśnie sklecił, choć sam nie wiedział

            Jak to się stało sam nie wie

Spogląda w dołek – tam widzi żuka

            A w górze – ptaki na niebie.

Przemyślenia - ja

Ucichłem, oddaliłem się,
Zdystansowałem i ukryłem
Siebie, Swoje wnętrze.

Szukam w tym pomocy,
O ratunek duszy wołam.
Podejmując walkę.

Walkę z decyzjami
I dawnymi wyborami.
Szukam drogi.

Drogi do Boga,
I drogi do ludzi,
I do siebie.

Odnaleźć, odkryć,
Przedstawić, odtajnić,
Kim jestem.

Ideał

Ludzie są i tacy

i tacy ludzie

Dla ideału walczyć gotowi.

Czyniąc pod wiatr żabi skok.

                Ludzie myśląc nie śpią;

                Za głowę się łapią…

Czy to szczęście, że ideał jest tylko jeden?

cztery zdania

dziś nawet swój portret
nie warto wieszać
przecież ... nie ma pewności
że po śmierci nie znikniesz
w schowku na buty
swojej twarzy nie ujrzysz z wysoka

być może kiedyś sobie przypomną
o wielkiej epoce, bajkowych nocach
i westchną o mnie
pamiętając smak owoców...

odrzucam więc uwiecznione
tępe spojrzenia chłopców
utkwione w dziewczęta w autobusie

chcę tylko na chwile zatrzymać się
a nie przez cały czas stać
odbierając prysznic od aniołów.

Logos

Logos wypowiedziane ckliwie

Ocalone, bo spisane chciwie.

Odnajduję w gruzach szczątki

Tam są prawdy – poezji zaczątki.

Czekam na chwilę gdy

Ktoś odnajdzie moje szczątki

Zajrzy w spisane logos

Doceni w prostocie… 

Komentarz

„Straszny bies” się często wkrada

Zerwikaptur pisze przecie,

Bo to życia smutna prawda

Gdy się z wiarą chybocecie.

Raz na oklep , raz na oślep

Co tu gadać – olaboga

Trzeba coś od siebie dać

Żeby spełnić wolę Boga.

Skrzyżowanie

Ciągłe życie na rozstaju,
Wiecznie skrzyżowanych dróg,
Rzeka z tysiącami strug,
Dylematów samych skraju.

Krąg wyborów nieustannych,
Skoków w przepaść, w dżunglę błędów,
Przymusowych zdań i sądów,
Kroków bardzo niepotrzebnych.

Strach zabiera pewność woli,
Profetyczne wizje mnoży,
Dusza bóle swoje sroży,
Dosypując w rany soli.

Bruździ wszędzie straszny bies,
Co pomaga losu rafom,
I popycha nas na szafot,
Oto pewność życia jest!