Mechanika

Zbudził mnie raz moment z rana
ten, co na belce tnącej odpowiada.
Ramię jego silne, w dali skryty
już początek. A mnie w ślad za
strzałką moment ciągnie.

-Gdzież mnie zabierasz, przyjacielu
miły?. Nic nie odpowie. Widać, że
w zakręcie będąc uszy mu przyschły.
Wiec skoro rozmówców innych mi brak,
rozglądam się wkoło, by się zorientować,
gdzieżby w tej krainie układ współrzędnych
mógł się schować.

Patrzę i w zdziwieniu oczy wielkim
oczy przecieram. Bo oto z prawej
mej strony, linia wpływu kręta jak
cholera, zagmatwana i spłatana.
Nic z niej student biedaczyna
nie zdoła odczytać.

Czyżbym zwidy miał? Tylko
nie pamiętam z czego wynikać
by mogły. Narkotyków żadnych
już miesiąc nie brałem, a wczoraj
z wieczora jeno trzy ćwiercie czystej
łyknąć żem podołał, bo sen mnie zmożył,
bo tak to już bywa, gdy przed kolokwium
tylko godziny snu się zażywa.

Nie to nie sen, ni halucynacje.
To świat mechaniki ogólnej
z władztwem absolutnym
rady trzech, z których najwyżej
stoi tan, co z Góry pseudonimu
zażywa. Kolejnych dwóch z imienia
wymienić mi nie wypada, lecz wiedzcie,
że choć niżej w radzie, to ich głos
samych wyżyn sięga.

Lecz nie czas tu na dygresje,
czuję, że zwalnia ma podróż
w tej przedziwnej krainie.
Pełnej niezrozumień, kratownic
i wszelkiej rzeczy, której nikt z braci
studenckiej widzieć już nie zechce.

Bo dość już nam tej drogi.
Skończyć już tu trzeba.
Niestety z puenty nici.
Choć jeszcze dodam słowo dla osłody.

Tam gdzie samotnie nic zdołać
się nie uda, tam powinna braterska
jedność wśród studentów budownictwa
zapanować. Bo gdy się zbierzemy w jedną
siłę znaczną, to nie ma góry co by się
takiemu naprężeniu mogła podołać.

Mądrość wieków

Niewypowiedziana tęsknota,
za tym co dawne, czy za ideałem?
do Nieba wrota,
czy upojenie ziemskim szałem?

Gdy każda epoka tęskni za dawniejszą,
buduje cnoty, wskrzesza bohaterów.
Gdy nowsza okazuje się straszniejszą,
starszej nikt nie pamięta mankamentów.

To ukryta w duszy anielska nuta,
bunt przeciw rzeczywistości po-rajskich ludzi;
pieśń każdego czasu w smutku ukuta
w sumieniach grzeszników się budzi.

Lecz nie sztuka to boska historią nudzić -
Historia magistra Vitae est.
- melancholią po nocach się trudzić
i łzy nad minionym wylewać bez reszt.

Sztuką niebiańską jest legendy wskrzeszać,
miasta cnót wznosić nowo-stare,
ogień słów, czynów żar wzniecać,
pielęgnować tu i teraz ludzką wiarę!

23 sierpnia 2013

Zerwikaptur

Aniołki sierpniowe

Pióro w dłoni dzierżone

Opisać świat by chciało

Póki atramentu starczy

Przestrzeń w słowach zamknąć.

Jakaż dziś kondycja nasza?

Pytam się ludzi obecnych.

Czy pocieszyć mnie zdołacie,
Że sens jakiś jest za

Kurtyną złudzeń codzienności.

Wszyscy razem, a samotni.

Gdzie wspólnota zginęła?

Wspólnota nie tylko wiary,

Lecz bardziej wspólnota ludzkości.

Tam gdzie sąsiada za dobrego

Się uważa – choćby i niezgoda

W poglądach bywała.

Szacunek do drugiej osoby

Niezależnie od wieku, stanu.

Należna temu małemu,

Rzekłbym, że wręcz niewidocznemu

Oraz temu co z włosem siwym

Radzi, opowiada, skąd sił czerpać.

Chcę powrotu do tego co przed

Początkiem złego w świecie.

Ogród ten co utracony, tam

Dojść pragnę, lecz nie sam

Samemu na podróż sił mi nie

Starczy, proszę o wsparcie.

Nie wiem czy wszystkim ludziom

Wiary starczy, by Bogu zaufać

Sam nie wiem jak ze mną jutro

Będzie, czy wytrwam czy też

Padnę na następnym życia zakręcie.

Janomin Olgierdowicz
Królewskie Miasto Gdansk, 23 augustus Anno Domini 2013

Konkurs

Miejski dom kultury w Radomsku serdecznie zaprasza do udziału w V Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im. Janusza Różewicza, którego organizatorami są: Miasto Radomsko i Miejski Dom Kultury w Radomsku. Nagrodą w konkursie jest wydanie debiutanckiego tomiku poetyckiego.

Regulamin konkursu: http://www.rozewiczopen.pl/images/stories/2013/regulamin_OKPJR_poprawiony.pdf 

nie tak dawno...

Wymarli...
my, Sarmaci.
Dworki - ferezje - karabele!
Jakże dziki świat - czy do remontu?

Chcieliście zadeptać państwo bez stosów
to macie, koniokrady.

Gdy znów to zrobisz,
odwracając głowę bez pamięci

Nie żegnaj się

enie-oną

w uszach wciąż dzwoni tępe przynaglenie
a ja się nie ruszam a ja jestem leniem
ktoś dobry mi smaczne przynosi jedzenie
ja tylko się w swoje zapadam siedzenie
nie mam co liczyć na przebudzenie
bezwładnie rozkosznej oddaję się wenie
ofiaruję jej oczy te wiedzie na spalenie
czy zdążyły poznać czym pierwsze wejrzenie

po czym się wodą zachłystuję słoną
w takiej wodzie nie tylko policzki me toną
ale też przepaście gardła od tego mi płoną
wraz z przełykiem żołądkiem i śluzową błoną
tym to sposobem prozą nastrojoną
wykręcam mego ducha jak ścierkę zmoczoną
i słów nie znalazłszy internetową stroną
pozdrawiam wszystkich ludzi żyjących pod ochroną

Zapalniczka

Wychodzę już z pokoju

Spiesząc się na pociąg

I nagle w głowie spostrzeżenie

Błyskawicznie więc macam kieszenie

Zapalniczka pusta dobyta

Nie zapalę nią fajki

Nie odpalę nią peta

na Wielki Post

z chęcią zabawiłbym się
przewartościował jeszcze raz
przyrodę, stworzenia, chmury, drzewa
żeby nie było: "a priori" zawsze.
 
bo... to psuje a burzy,
a nam przyszło budować
niewygodna to pokuta
niekończący się Wielki Post.

zimowy (2)

jeszcze ciepło i śnieg topnieje
trawa szarozielona jeszcze
żadna z jaskółek
nie kręci kółek
mają jeszcze uczniowie rozpięte kurtki
czapkę w kieszeni
cięższe niż zwykle buty
nie tylko przez kałuże

czasem jeszcze słońce wyjdzie momentalnie
i zniknie jak para wodna gdy chuchniesz
jednak to - raczej nocą

jeszcze te drzewa bezlistne
tylko ich brakuje
ale nie załamują się konary pod ciężarem białego puchu
choć można poślizgnąć się na chodniku
zmęczony już polityką i literą
chce się chce
tak długo usilnie ach
wypatrywać