Przyjazny

Jak dobrze czuć się dobrze

I szczęścia komuś dać

Kto smutny i strapiony

Aż czeka żeby brać.

A bierz! Mój przyjacielu.

A radość sprawisz mi

Gdy uśmiech na twej twarzy

Jak potok zacznie lśnić.

Przyjaźni mojej siła

W prostocie jasno tkwi

Kto zranić się odważy

Polecą litry krwi.

modlitwa

wciąż popadam w odrętwienie
w paranoję
wzlot nad umysł gdzie marzenie
tym się koję

błędne słowa błędne rymy
do raju droga
to nie tam gdzie my patrzymy
czy do Boga

czemu klękać na kolana
kiedy w górze
ta niebiańska jest polana
w gwiezdnym chórze

czemu dumnie nie wygłosić
marzeń które
zamiast wciąż ukryte nosić
wzlecą w górę

skryj marzenie pod drżeń sumą
i się nie wydarzy
by móc potem ujrzeć z dumą
człowieka bez twarzy

Wędrówka

Idę bez celu, nie
Myśląc o nim wcale
Wędruje, bo tak chcę,
Bo tak mi dyktują
Nogi me.

Lecz nie tylko w ruchu
Wędruje człowiek.
Rozwój umysłu także
Jest krokiem. Oby
Do przodu

Zabawna w wierszu
Jest miła myśl.
Wędrówki piórem po karcie
Został po mnie ślad.
Trochę trwalszy.

Gdańsk, 4 marzec 2012