Wizja

Wsiedli na koń i pognali

Czując wicher w płucach

Kiedyś rybka w kałuży

Kiedyś powietrze – ach!

Setki leci tradycyjnie

Zgodnie z rytmem obór, stajni

Zgodnie z rytmem piania kur

Czas wszystkiemu w krew był wryty

Żyli oni…

Tak jak dziad mój

Jak pra wuj!

Wsiedli w auto pojechali

Trując siebie w papierosach

Skrzydła w boki rozpostarli

Lecą z maseczkami na nosach

Za lat chwilę

Mało snu

Dziwiąc się wolnemu dniu

Tak jak wnuczek

Jak pra wnuk!

Conradshammer

gdzie jesteś Wiosko,
pałaców, dworów i młynów?
gdzie Twoje parki i alejki,
gdzie teatr skryty za drzewami?
gdzie płyną teraz Twoje potoki?
gdzie spacerowicze na Cesarskiej Ścieżce
i huk kowadeł w conertowskiej kuźni?
dlaczego człowiek zniszczył, co sam budował?
czy tylko dlatego, że w twardszym języku?
zastąpił dwory szafami z betonu,
osuszył stawy, pozamykał młyny.
I pozostali ostatni świadkowie:
drzewa, młyn IV, pawilon parkowy.
niemi, ale wymowni piękna Przymorza,
gdy zwało się jeszcze Conradshammer.

Park w mieście

Już nie miasto, choć
w nim się mieści.
A do natury dzikiej
jeszcze dalej.

Park.
Miasto wokół wciąż słyszalne,
ale nie głuszy
śpiewu co wśród drzew
do uszu ludzkich dobiega.
----------------------------
Nie spiesz się człowieku
tu można spocząć,
duszę swą ukoić
od miasta się odgonić.

Zawieszony w dwu-świecie
wśród natury w mieście
istniejesz ...

Ale potem wrócisz,
by znowu żyć w biegu.
... Zwolnij ...