Aniołki sierpniowe

Pióro w dłoni dzierżone

Opisać świat by chciało

Póki atramentu starczy

Przestrzeń w słowach zamknąć.

Jakaż dziś kondycja nasza?

Pytam się ludzi obecnych.

Czy pocieszyć mnie zdołacie,
Że sens jakiś jest za

Kurtyną złudzeń codzienności.

Wszyscy razem, a samotni.

Gdzie wspólnota zginęła?

Wspólnota nie tylko wiary,

Lecz bardziej wspólnota ludzkości.

Tam gdzie sąsiada za dobrego

Się uważa – choćby i niezgoda

W poglądach bywała.

Szacunek do drugiej osoby

Niezależnie od wieku, stanu.

Należna temu małemu,

Rzekłbym, że wręcz niewidocznemu

Oraz temu co z włosem siwym

Radzi, opowiada, skąd sił czerpać.

Chcę powrotu do tego co przed

Początkiem złego w świecie.

Ogród ten co utracony, tam

Dojść pragnę, lecz nie sam

Samemu na podróż sił mi nie

Starczy, proszę o wsparcie.

Nie wiem czy wszystkim ludziom

Wiary starczy, by Bogu zaufać

Sam nie wiem jak ze mną jutro

Będzie, czy wytrwam czy też

Padnę na następnym życia zakręcie.

Janomin Olgierdowicz
Królewskie Miasto Gdansk, 23 augustus Anno Domini 2013